Forensenliefde
je stond op het station in Beverwijk
De wereld om je heen bestond niet meer
mensen op weg naar hun dagelijkse doel
op een tjokvol tochtig perron
bestond alleen jij, ik wist niet dat het kon
Weken lang zoekend tussen alle mensen
Van alle realiteit beroofd
De vaste tegel waar de deuren stoppen
Ineens niet meer de heilige plek
De enige gedachte: Wat is jouw vaste stek
Het toeval willen helpen door te doen alsof
Naar Haarlem met als enige doel
Jou, heel toevallig tegenkomen
Uren wachten, het goede treinstel kiezen
Fantaseren, wat heb ik te verliezen
Dan, spontaan contact over de vertraging op het spoor
Je ogen verstikken mijn stem
Thuis in de wolken met een dubbel gevoel
De ingestudeerde tekst kwam er verkeerd uit
Je vermoedt niets, dat is goed, of niet, het maakt niet uit
Platonische liefde van één kant
Eenzaamheid tot kunst verheven
Durven, niet kunnen, kunnen, niet durven
Van het perron gaat ieders trein dagelijks door
Voor elk mens een eigen spoor
Paul Jurriens
Stadsdichter Beverwijk 2012